Zó krijg je de wereld wel aan je voeten - Qnoop

Zó krijg je de wereld wel aan je voeten

Zo krijg je de wereld aan je voeten

Ondernemer Dirk Vis wilde zijn verlangen naar creativiteit en ondernemen verbinden met zijn topnotch kennis van finance. Het resultaat is Qnoop, een kleurrijk sokkenmerk dat via een handige gimmick de wereld op het alternatief van duurzaam geproduceerde textiel wijst.

Goed, het huidige onderkomen van Qnoop is een iets andere setting dan Dirk Vis (40) uit het begin van zijn carrière gewend was. Vis startte zijn loopbaan als consultant bij een grote adviesfirma. Telkens werd hij voor een paar maanden uitgezonden om ergens achter de schermen orde op zaken te stellen. Hit and run, noemt hij deze exercities. Hard werken, veel spanning maar -voor hem- inhoudelijk onvoldoende bevrediging.

Het bracht hem wel naar de spiegelpaleizen waar Neerlands hoofdkantoren gevestigd zijn. Een groot contrast met het huidige onderkomen c.q. hoofdkwartier van zijn eigen bedrijf Qnoop, gevestigd in de passage van een voormalige tramremise in Amsterdam West.

Boven is het kantoor met aan de muur een groot whiteboard waarop alle expansieplannen zijn uitgeschreven. Beneden zit de flagshipstore waar de felgekleurde sokken van Qnoop hangen. Zo kunnen de reacties van klanten beneden als iedereen stil is, meteen gehoord worden door de directie vlak daarboven. Vis heeft geen moment spijt van zijn switch, waarbij hij zekerheid, status en prettige arbeidsvoorwaarden achterliet.

Na je studie bedrijfseconomie kwam je als consultant bij Deloitte terecht. Hoe beviel dat?
“Het eerste gesprek dat ik op mijn eerste werkdag had ging over welke leaseauto je kreeg. Riep de een BMW, dan toepte de ander daaroverheen. Een groot deel van je budget ging naar een auto. Ik ben wel een autoliefhebber, dat scheelt.”

Om daar in mee te gaan was dus niet zo moeilijk.

“Mijn werk als consultant werd een soort trucje”

“Nee, haha. Maar dat is dus het sfeertje waarin je terecht komt. Het corporate bestaan. Status. Geld verdienen. Promotie. Dat hiërarchische zat er sterk in, helemaal bij een bedrijf als Deloitte wat een partnerorganisatie is.”

Partner worden als hoogst haalbare doel?
“Het is up or out. Als je een paar jaar geen promotie maakt, dan verzoeken ze je vriendelijk iets anders te gaan doen.”

Wat deed je precies als consultant?
“Ik noemde het zelf hit and run. Je komt binnen als jonge, ambitieuze gast. Eager om alles aan te pakken. Je wordt weggezet tegen behoorlijke tarieven. Je wordt opgeleid om projecten te managen, presentaties te geven. Je leert heel veel van dat soort vaardigheden. Maar inhoudelijk vond ik het niet zo veel voorstellen. Je haalt telkens dezelfde oplossingen uit de kast.”

Een soort trucje.
“Een soort trucje. Wat energie betreft vond ik het een hele leuke eerste stap. Maar wat me wel begon tegen te staan was dat ik niet wist wat er met mijn

“Ik kon m’n creatieve ei niet kwijt”

advies gebeurde. Je komt binnen met een team, doet een analyse en daarna word je weer uitgezwaaid.”

Komt die inhoud tijdens de analyse dan niet aan de orde?
“De kritische massa qua kennis zat er zeker. Iedereen was WO-opgeleid. Echt topnotch mensen. Maar de werkzaamheden waar we ons mee bezighielden, waren eigenlijk meer back-office advies. Ik kon er -zeker achteraf gezien- m’n creatieve ei niet kwijt.”

Als je merkt dat zo’n eerste baan, waar je voor gestudeerd hebt en grote verwachtingen van hebt, ‘m toch niet helemaal gaat worden. Wat doet dat dan met je?
“Ik werd gehunt door Ahold. Op het juiste moment. Het was nog niet aan het afkalven. Ik was dus nog helemaal niet cynisch. Eigenlijk was ik nog helemaal niet klaar bij Deloitte, er waren genoeg redenen om te blijven maar de kans trok me naar Ahold.”

Wat trof je daar aan?
“Ahold was net getroffen door het boekhoudschandaal. Direct na die collaps liepen de mensen liepen daar huilend door het pand, heb ik me laten vertellen. Alles moest opnieuw worden opgebouwd. Gek genoeg werd ik daar heel erg door aangetrokken. Ik dacht: hier kan ik m’n creativiteit wel kwijt. Er was werk aan de winkel!”

Wat verwachtten ze van je?
“Ahold wist dat het op finance was misgegaan. Dus ze zochten de beste mensen op het gebied van finance. Het leek me een goeie manier om, naast

“Ik wilde impact hebben, dingen creëren”

de vaardigheden die ik bij Deloitte geleerd had, nu meer de inhoud in te gaan.”

De kansen werden je op een presenteerblaadje aangereikt.
“Ja, maar tegelijk merkte ik bij zo’n corporate, nog erger dan bij Deloitte, dat het een olietanker was. Daar komen krachten vrij, in politieke zin, die groter zijn dan jezelf. Welke impact maak ik? Hoe promoot je jezelf? Wil ik mezelf wel de hele dag promoten?”

Je kreeg met kantoorpolitiek te maken?
“Zelfs bestuurders zijn daar uiteindelijk passanten. Iedereen zit er wel met volle energie in. Daar niet van. Maar het hoogst haalbare is dat je een heel klein accent aanbrengt.”

Niemand is echt de baas.
“Het was heel statusgevoelig om naar boven te mogen, met de lift. Naar de board, voor een presentatie. Dan kreeg je vijf of tien minuten. Ik kreeg tijdens die presentaties heel erg het Doe Maar-gevoel: ‘Is dit alles?’ Kan je als directie van zo’n groot concern de stip aan de horizon wel verplaatsen, dingen echt veranderen?”

Jij sloeg daar niet op aan?
“Iedereen vindt z’n eigen dingen cool. Ik wilde impact hebben, dingen creëren.”

 Liep je als een vreemdeling rond dan?
“Tijdens zijn afscheidsspeech zei mijn manager dat hij zou gaan missen dat ik de groep af en toe tot de orde riep met: waar zijn we nou helemaal mee

“Ik wilde niet op de winkel passen. ik wilde een nieuwe winkel uitvinden”

bezig? Wij zitten hier moeilijk te doen terwijl in het filiaal in de Kinkerstraat het geld wordt verdiend.”

Je merkte een discrepantie?
“Ik wil geen negatieve toon in mijn verhaal aanbrengen. Want ik heb er vreselijk veel geleerd. Maar als ik aan het eind van de dag de winkel inliep, en er lag een banaan op de grond dan raapte ik die op. Daar ging mijn hart harder kloppen.”

De afstand was te groot voor jou?
“Ik wilde niet op de winkel passen. Ik wilde een winkel runnen. Misschien wel een nieuwe winkel uitvinden.”

Kortom, dat spel kon je wel spelen maar het paste je niet. Hoe heb je afscheid van de corporate wereld genomen?
“Ik werd gevraagd door Fons Cohen van het duurzame kledingmerk voor kinderen, Imps & Elfs. Een heel ongeduldige ondernemer, net als ik. Maar ouder en ervarener, dus ik kon veel leren. Ik ging van een olietanker naar een speedboot.”

Wat deed dat met je?
“Ik trok na een week de deur achter me dicht en had meer impact gemaakt dan jaren Ahold. De overstap gaf een enorme boost. Ik kon eindelijk mijn liefhebberijen de ruimte geven.”

En die liefhebberijen zijn?
“De liefde voor design, voor cultuur, voor mode. Het bedrijf bruiste van creativiteit. De operatie en finance moesten daaromheen worden gebouwd.”

Je moest zelf wel financieel inleveren, waarschijnlijk?

“Ik ging dertig procent terug in salaris, met veel plezier.”

“Ik ging dertig procent terug. Maar met veel plezier.”

Toch ben je niet gebleven.
“Mijn droom bleef toch om iets te creëren, from scratch. Daarom heb ik, de crisis woedde nog, ontslag genomen en mezelf drie maanden de tijd gegeven om iets nieuws te bedenken.”

Hoe reageerde de omgeving?
“Die verklaarde me voor gek, vooral uit de corporate hoek.”

Je bent het aan het verliezen.
“Mijn analyse is stilletjes dat mensen toch een beetje afgunstig zijn.”

Maar zelf durven ze die stap niet te zetten.
“Als je in je hart ondernemer bent, dan durf je die stap te zetten zonder twijfel. Als je je omringt door ondernemers dan weet je dat zij het ook spannend vinden om te investeren, maar het toch doen. Mensen die telkens weer een horde weten te vinden, die zijn ongeschikt.”

Je moet een soort lichtheid hebben?
“Ik lig zelden wakker. Tenzij er heel veel dingen op m’n bordje liggen. Je moet niet bang zijn dat het mis gaat. Er is altijd wel weer een vangnet.”

Maar goed, je had dus drie maanden om iets nieuws te verzinnen. Hoe is je dat uiteindelijk gelukt?
“Om te beginnen zou ik iedereen willen aanraden af en toe z’n baan op te zeggen. Ik heb heel breed gedacht: alles kan. Financiële dienstverlening, apps, er is van alles voorbijgekomen.”

Hoe breng je daar structuur in aan?
“Ik ben bij mezelf te raden gegaan: wat zijn mijn drijfveren? Het klinkt heel corny maar wat is mijn persoonlijk doel? Bij mij kwamen daar woorden uit

“Ik raad iedereen aan zijn baan af en toe op te zeggen”

als doen, positieve stress en creativiteit. Ik heb dat netjes op zitten schrijven en kijk er nog wel eens naar terug. Ze zijn nog steeds on the dot.”

En waar moest je business case aan voldoen?
“Een van de voorwaarden was dat het disruptive moest zijn. En duurzaam. En toen gooide mijn vrouw een paar sokken op m’n bureau waar na een paar weken de gaten in waren gevallen. Zo ben ik op het missing sock-probleem gekomen.”

Misschien niet zo erg als honger in de derde wereld, maar toch een relevant probleem.
“Je moet het zien in z’n proporties inderdaad. Je hebt mensen die zeggen dat je ze toch in een bolletje kunt opvouwen. Je hebt ook mensen die niet begrijpen waar je je druk om maakt.”

Hoe kon je je kernwaarden kwijt in een sok?
“Daar heb ik over nagedacht. Wat kun je nou toevoegen aan een sok?  Dat werd een duurzaam sokkenmerk, met een innovatie en van een hoge kwaliteit en een anders dan anders-design.”

‘They only pair that stays a couple’

Het missing sock-probleem is ook een duurzaamheidsprobleem?
“Ja, want je hebt minder verspilling als je dat oplost.”

Hoe verliep de productontwikkeling?
“Ik heb de ene sok naar het ene Turkse naaiatelier gebracht en de andere naar een ander met de vraag er een knoop op te naaien en een gat in te maken. Ik wilde ze niet op ideeën brengen.”

Maar die oplossing voldeed niet?
“De kwaliteit van de sok ging behoorlijk achteruit doordat er een gat in zat. Dus dat leidde tot een behoorlijke zoektocht.”

“Mijn idee was een duurzaam sokkenmerk”

Toen je de oplossing vond van het knoopje en het lusje waarmee je de sokken aan elkaar kunt binden in de was, had je toen een eureka-moment?
“Ik trok mijn dochter een jurkje aan en die had een lusje en een knoopje. Ik was toen al zes prototypes verder en er waren al een paar fabrikanten afgehaakt. Dat was het go live-moment.”

Is Qnoop nu wat je ervan gehoopt en verwacht had?
“De boeren krijgen een goeie prijs voor hun katoen. De katoen wordt duurzaam verbouwd. Mijn idee was een duurzaam sokkenmerk op te zetten, voor een redelijke prijs. Als je sokken van Qnoop koopt, dan doe je er lang mee.”

Hoe zijn de reacties?
“Het mooie is dat je ziet dat mensen steeds meer voor kwaliteit gaan. Daar beantwoordt Qnoop perfect aan. Mensen prijzen het comfort en de kwaliteit. En de tagline ‘The only pair that stays a couple’ brengt een lach bij velen op het gezicht. Het is interessant om te zien dat je met zo’n simpel product als sokken iets teweeg kunt brengen. Dat je impact kunt maken.”

De expansieplannen van Qnoop
Al vrij snel na de lancering was Qnoop in meer dan tien landen te koop. Om daar nu meer focus in aan te brengen, gaat het merk gericht uitbreiden in Duitsland met een lokale partner. Naast de heren- en dameslijn volgt er ook een reeks kindersokken. De ambitie is om wereldwijd marktleider te worden op het gebied van duurzame sokken onder het motto: ‘Change starts from your feet up’.

Tekst: Matthijs van der Pol
Beeld: Nine IJff 

Lees het op Z- LIFE

Share your thoughts